มาตามเสียงเรียกร้อง(ของใครวะ)

วันนี้วันอาทิตย์แทนที่จะออกไปร่าเริงเปล่าเลย นอนอืดอยู่บ้าน

วางแผนไปเที่ยว ตอนนี้กำลังนั่งรอแกงกะหรี่เดือด นี่ข้าวเช้านะเนี่ย

เมื่อคืนจ๊าบใจมากค่ะ หลังจากทำขนมปังกินกะเมย์แล้วก็ออกไปตะลุยราตรีแถบอิเคบุคุโระ

ดูไม่ถูกหลักอนามัย แต่อร่อยนะจะบอกให้(เหรอ)

ทีแรกจะหาร้านแถวๆบ้าน ไปๆมาๆ ข้ามไปโผล่ตรงซันไชน์ ตอนเดินไปที่สถานี มีลุงฝรั่งยืนขายสร้อยข้อมือถัก

เรียกเรากะเมย์ โอเน่ซังๆ ก็รู้นะว่ามันเป็นวิธีเรียกซื้อของ แต่มันให้ความรู้สึกแก่หลายๆ

เดินข้ามถนนอยู่ก็มีชายหนุ่มเดินมาพูดห่าอะไรสักอย่าง แต่ก็เดาได้มาว่าสีนั่นเอง

กลัวเค้าจะเปลืองน้ำลายมากเลยตอบไปว่า นิฮองโกะวาการิมาเซน

แล้วเค้าก็ทวนคำเรา เดินไปคุยกะเพื่อนเค้า เมย์บอกว่ามันคงงง

เหมือนเมย์ตอนผ่านต.ม.

นิฮงโกะวาการุ?

โน

ต.ม.คงงงแหละ กูถามเปนญี่ปุ่น มึงไม่เข้าใจทำไมตอบได้วะ???

อันนี้ นิฮงโกะวาการิมาเซน กูไม่เข้าใจแต่กูพูดเปนญี่ปุ่นตอบไป

เออมันก็คงงงจริงๆ วันหลังพ่นอังกิดใส่เลยดีก่า i can't speak japanese,sorry

คงดูไม่ออเท่านิฮงโกะวาการิมาเซน แล้วก็เดินหาร้านนั่งต่อไป

อยู่ๆก็มีผู้ชายสองตัวโผล่มาตัดหน้ แล้วก็あれ？あれ？

แล้วเดินจากไป อ่าเระแม่มึงสิ กูจะรู้มั้ยว่ามึงอ่าเระอะไรกัน

สงสัยดูจากด้านหลังน่าจีบ พอเห็นหน้าแล้วเลยทำเนียน ทำปัญญาอ่อนเดินหนีไปเลย

เดินไปเดินมาทำไมไปโผล่หน้าเลิฟโฮเต็ลไม่รู้ ก็เลยถ่ายรูปมาเปนที่ระลึก

ขณะกำลังตั้งกล้อง หนุ่มสาวคู่นึงก็เดินเข้าไปอย่างมาดมั่น อื้อหือ..

ก็เดินๆไปจนเจอร้านน่านั่ง เข้าไปนั่งเล่นพักนึงแล้วก็เดินกลับบ้าน

ลมหนาวกระหน่ำแต่เย็นๆสบายดี เจอร้านราเมงมาตั้งขายตรงหน้าสถานี

อยากจะกินจังแต่ต้องยืนกิน พลังยุทธยังไม่กล้าแกร่งพอเลยเอาไว้ก่อน

พอถึงนากาอุอุด้ง ร้านเจ้าประจำก็แวะเข้าไปกินอุด้งชามน้อย

วันนี้พนักงานเปนฟุเหยินยืนเดียวดายในร้าน คงจะเหงา

นากาอุอุด้ง ร้านขาประจำ

อิ่มแล้วเดินกลับบ้านต่อ แทบไม่ได้ถอดผ้า นอนหลับต่อ

พรุ่งนี้จะไปสึกิจิ(คิดว่า) คงจะตื่นเช้ามาก วันนี้ไปละเน่อ

ปล.เจอคาเมะและโคคิทุกๆช่องที่เปิด..อยากเจอคันจานิมั่งจัง

ก่อนออกไปซื้อของที่โทบุ

ตามหามี่จัง น่ารักเนอะ ถ้าเราเจอจะเก็บมาเลี้ยงซะเลย(เลว)

คิวคิวช็อป เมย์แอบปิ๊งพนักงานไบท์ใส่แว่น(หน้าตาแบบศพๆ)

ชูไอซ์ตรงทางเดินสถานีอิเคบุคุโระ รสโทนิวอร่อยมากกกกก

เมื่อคืนท่ามกลางความหนาวเหน็บชิบหาย
ศศิธรนุ่งขาสั้นเสื้อกล้ามยืนท้าลมงมปุ่มเครื่องซักผ้าตอนเที่ยงคืนกว่าๆ
เมย์นั่งเล่นคอมไปบ่นไปว่าหนาวเหน็บ เพราะเราไม่ยอมปิดประตูระเบียง
หนาวก็ต้องหนาวด้วยกันดิ 5555 พอจิ้มถูกปุ่มก็มานั่งรื้อโน่นรื้อนี่ รอเมย์อาบน้ำ
รู้สึกเครื่องซักผ้าห้องเราจะผ่านโลกมามากแล้ว ดูชราภาพ ปั่นแบบกระเสาะกระแสะ

แล้วเราก็เกิดหิวขึ้นมา เลยขืนใจเมย์ให้ออกไปข้างนอกด้วยกัน
แต่เห็นว่าใส่กางเกงขาสั้นจะไม่ดี ไม่งามแล้วยังหนาวด้วย ก็เลยใส่กางเกงเลสี่ส่วนสีม่วง
เสื้อกล้ามสีชมพู เสื้อหนาวสีส้ม แล้วตอนแรกเสือกใส่แตะสีแดง รู้สึกตัวเองจาไมก้ามาก
เลยเปลี่ยนเป็นรองเท้าสีดำ (หลอกตัวเองว่า)ให้ดูไม่สะเดิดมากไป

เดินออกไปท่ามกลางลมหนาว เป็นความหนาวแบบแซ่บๆ คือถ้านอนหลับใต้ผ้าห่มจะอุ่นสบายมาก
หนาวแบบไซโจเดนกีปรับที่ 22 เดินๆหยุดๆที่ตู้กดน้ำ คอยส่องว่าอะไรน่ากิน
แล้วก็ไปติดใจ BOSS กาแฟ rainbow blend อะไรสักอย่าง
เลยลองกดมากินให้ร่างกายอบอุ่น พอกระป๋องมันร่วงมา
เรารู้สึกเลยว่า ไอเดียเค้าดีเหมือนกันนะ มีฝาครอบให้เอามาเป็นที่จับเวลาดื่มกันกระป๋องร้อนเกินไปด้วย
แต่แม่ง..ไม่อร่อยเลยอะ..มันขมๆไหม้ๆ แต่ก็จิบๆไปจนหมด
ตอนตีหนึ่งแถบที่พักมันเงียบบบบบ เงียบบบบบบดีจัง แต่ก็มีซาลารีมังขี่จักรยานกลับบ้านกันเรื่อยๆ
ขี่ผ่านเราทีลมพัดวืบบบบ แล้วขี่เร็วประหนึ่งจะไปแข่งโอลิมปิค
ทีแรกกะเดินไปร้านอุด้งที่เปิด 24 h แต่เจอร้าน 99 เยน ก็เลยแวะเข้าไปดู

เรายังหาตลาดที่นี่ไม่เจอก็เลยซื้อเห็ดเข็มทอง ไข่กับพอนสึแล้วก็มายองเนสมา
อีคนขายช่างน่าเอ็นดู พ่อคุณเล่นเอาไข่วางล่างสุดแล้วเอามายองเนสเอาพอนสึทับ แม่มึงสิ..
บ่นไปก็เดินไปร้านอุด้ง ระหว่างทาง เจอชายวัยกลางคนกับหญิงสาว
คาดว่าเป็นหัวหน้ากับลูกน้องที่ไปดื่มกันมา
เจ๊แกใส่ส้นสูงเดินสะเปะสะปะ เอียงไปมา ลุงแกก็เอามือจับศอกไว้ไม่ให้ล้ม
เจ๊แกก็หัวเราะๆ ไดโจบุ ไดโจบุ แต่เดินหันหน้าเข้าประตูร้านขายของที่ปิดแล้ว
มันไดโจบุตรงไหนของมันวะ?

แต่ดูจากสีหน้ากึ่งหื่นของลุงแล้ว คืนนี้อาจมีชะชะช่าพาเพลินกันก็เป็นได้

เดินไปจนถึงร้านอุด้ง วันนี้เป็นคุณลุงสองคนเข้าเวรดึก
กะว่าถ้าเจอพี่แว่นจะบ่นขอค่ากิวด้งมินิวันก่อนคืน (เดี๋ยวค่อยเล่า)

สั่งเมนูเดิมเลย อ่านชื่อไม่ออก แต่เป็นอุด้ง ซอส แล้วก็ไข่ดิบ ใส่ยุซุนิดนึง
โคตรรรรอร่อย กินไปแล้วก็นึกได้ว่า ไม่ค่อยได้กินผักเลยตั้งแต่มา
รู้สึกแย่ เพราะตั้งแต่ขึ้นเครื่องจนวันนี้ ยังไม่ได้เอาของเสียออกจากตัวเลย
ฮือออออออออออ อึดอัด

พิกินเสร็จก็เดินไป ampm จะหาขนมกิน ด้วยความอยากรู้เลยเดินเข้าไปในสุด ตรงแผงหนังสือ
ไปเจอแผงหนังสือสยิวกิ้ว ก็ลองหยิบมาดูเล่มนึงด้วยนึกว่าจะเป็นแบบบิกินี่น่าเอ็นดู
เยสเข่ง...เป็นรูปจากมือถือส่งเข้ามาให้หนังสือเอามาลง เห็นไปถึงไตซ้ายเลยอะ
จะซื้อกลับมาฝากป๊าก็เห็นจะไม่ดี เลยวางแล้วเดินไปชั้นขนม น่ากินไปทุกอย่าง
แล้วเมย์ก็เรียกให้ดูไอติมกล่องในตู้แช่ ว่าจะเอาอันนั้นไปกินแต่สายตาเหลือบเห็นกล่องอีกกล่อง
คล้ายๆโมจิไส้ถั่วแดงเสียบไม้ ดูน่ารักน่ากิน มีตั้ง 16 ชิ้นแหนะ เลยจ่ายตังค์แล้วเดินออกมา

ด้วยความอยากกินก็แกะออกมากินเลย โอว..อยากจะเอาไอติมนี้ตีหัวคนผลิตจัง
หลอกลวงที่สุด เป็นไอติมที่รสชาติคล้ายๆสายไหม อันเล็กๆ เล็กกกกกกกกกกกกกกกกก
แล้วก็ไส้วิญญาณถั่วแดง..อืม.....แต่ก็กิน

เดินท้าลมหนาวไปเรื่อยๆจนถึงห้อง ก็กระโดดขึ้นเตียงนอนอืดสบาย

...อยากขี้อะ....